پیشنهاد به مدیران

1)برپایی جشن های شادی و مسابقات مختلف

2) تقویت و توسعه بازدید های علمی و تفریحی

3)ورزش صبحگاهی به صورت دسته جمعی

4)دعوت از دانش آموزان موفق مدرسه جهت صحبت سرصف

5)تشویق و تقدیر از فعالیت های کوچک و کم ارزش از نظر دیگران

6)زیبا و جذاب کردن محیط مدرسه و استفاده از رنگ های شاد در کلاس ها،سالن ها و دیوار های مدرسه

7)توجه به رعایت بهداشت فردی دانش آموران

8)مشارکت مؤثر اولیای دانش آموزان در انجام امور مدرسه

9)پرهیز از ایجاد تنش در مدرسه

10)پرهیز از تنبیه،توهین،سرزنش و تحقیر دانش آموزان در مدرسه

11)اجرای روش های تدریس فعال با محوریت کلاسی با نشاط

12)توجه خاص به زنگ تفریح

13)تقویت فعالیت های هنری در مدرسه:گروه تئاتر،گروه سرود و.

14)حضور فعال آموزگاران با نشاط همراه با ظاهری آراسته

15)نصب عکس دانش آموزان ممتاز در تابلوی اعلانات

ایجاد نشاط و شادابی یکی از موثرترین راه ها برای افزایش بداشت روانی در جامعه است،مدرسه به عنوان یک نهاد می تواند با بوجود آوردن زمینه ها و برنامه هایی باعث هرچه شاداب کردن جامعه شود.اگر در مدرسه شوق زندگی کردن بوجود آید خود به خود اثرگذار بر جامعه خواهد بود.انسان های شاد زندگی خود را تحت کنترل دارند،مسئولیت پذیرند،هدفمند هستند،دید مثبت به زندگی دارند.آینده نگر و امیدوارندو در مقابل مشکلات و سختی ها از پای نمی نشینند،قرآن دین اسلام را دین شادی معرفی نموده و مهم ترین عوامل شادی را محبوبیت،مقبولیت و موفقیت،ایمان، هویت ملی و فرهنگی،خلاقیت عارفانه و حل مسئله ذکر کرده است،روانشناسان شادی و شور و نشاط را محرک انسان ها برای عمل می دانند و جامعه شناسان جامعه شاد را جامعه موفق می دانند. عواملی که می تواند باعث گسترش شادی شود در ابتدا خانواده است و سپس دیگر نهاد ها همچون مدرسه و نهاد های فرهنگی مذهبی می باشند که هرکدام به نوبه خود وظایفی دارند که در اینجا سعی می شود پیشنهادات کاربردی جهت ایجاد شور و نشاط در مدرسه ارائه گردد.

در حقیقت آموزش و پرورش به مثابه درختی تنومند است که برای تغذیه و باروری میوه هایش نیازمند استفاده از منابعی است که با هماهنگی و مساعدت،موجبات رشد آن را فراهم می آورند.از سوی دیگر عناوینی چون خلاقیت نقادی و نقد پذیری،بارش فکری،مهارت های زندگی،تغذیه و بهداشت فردی و جمعی،مدرسه شاد زمانی در مدارس عملیاتی خواهد شد که تمامی عناصر این مجموعه به باور لازم برسند و تحول و تغییر را به عنوان یک اصل در نظر بگیرند.شادمانی احساسی است که زندگی را چیزی خوب می داند.شادمانی به مفهوم دوام لحظات شاد دیروز،روحیه سرخوش امروز و زمان دشوار فرد است.انچه اشخاص انرا شادی تجربه می کنند نه یک شادی زودگذر بلکه یک احساس عمیق و این باور است کهبه رغم مشکلات امروز همه چیز خوب است،یا به خوبی برگزار خواهند شد.انسانی شاد است که از زنده بودن خود احساس رضایت و خوشبختی کند،دیگران از او سود ببرند،آرزو ها و نیازهای خودش نیز تا حد نسبتا زیادی تحقق یافته باشد و خوشبختی و شادمانی اش مستدام باشد نه مقطعی و زودگذر.

امروزه مدارس نقش بسیار پررنگی دارند و تربیت نیروی کیفی جامعه بر عهده مدارس و مسئولان آموزش و پرورش است.

فراهم کردن بستری مناسب برای دانش آموزان که بتواند در همه ابعاد رشد کنند از مهم ترین وظیفه نظام آموزشی است.

هم چنین لازم است زمینه خوبی فراهم شود تا محیط آموزشی برای دانش آموزان به یک محیط شاد تبدیل شود و او با اشتیاق در کلاس درس حاضر شود که این امر با کمک دست اندرکاران محیط آموزشی تا حدود زیادی قابل حل است تا در نهایت محیطی شاداب و البته قانونمند ایجاد شود و فرزندانی مفید،هدفمند و کاربردی پرورش یابند.

نشاط و شادابی در محیط آموزشیزمینه رشد و تکامل همه ابعاد وجودی دانش آموز در بهد جسمانی،شناختی،عاطفی،اخلاقی و معنوی را فراهم می کند.

هرکدام از این ابعاد دچار مشکل شود،دانش آموز به شایستگی های کامل دست پیدا نمی کند.

اهمیت محیط شاد و پرنشاط برای دانش آموزان به اندازه فراهم کردن تغذیه،پوشاک و.دارای ارزش است.

زیرا بخشی از سلامت روحی و روانی دانش آموزان با شادی و نشاط در محیط آموزشی تامین می شود.

نظام آموزشی امروز سعی دارد در کنار آموزش به دانش آموزان شوق به زندگی و مهارت های زندگی را به او آموزش دهد.

کاش می شد خنده را تدریس کرد

کارگاه همدلی تاسیس کرد

کاش می شد عشق را تعلیم داد

ناامیدان را امید و بیم داد

شاد بود و شادمانی را ستود

با نشاط دیگران دلشاد بود

کاش می شد دشمنی را سربرید

دوستی را مثل شربت سر کشد

دشمن بی رحمی و اجحاف بود

دوستدار نیکی و انصاف بود

کاش می شد پشت پا زد بر غرور

دورشد از خودپسندی،دور دور

با صفا و یکدل و آزاده بود

مثل شبنم بی ریا و ساده بود

از دو رنگی و ریا پرهیز کرد

کینه را در سینه حلق آویز کرد

کاش می شد ساده و آزاد زیست

در جهانی خرم و آباد زیست

اعتیاد و فقر را نابود کرد

دودمان بی کسی را دود کرد.

هلند یکی از کشور های اروپایی است که از نظر کیفیت آموزش رتبه بالایی دارد.

به مدرسه ابتدایی((ویکن))به معنی((آسیاب بادی))درشهر کوچک نایمخن می رویم.این نام را خود دانش آموزان برای مدرسه انتخاب کرده اند.این مدرسه در محله ای قرار دارد که مردمش ار نظر مالی،جزء طبقه متوسط و متوسط رو به پایین هستند.از مادر یکی از شاگردان این مدرسه می پرسیم که ببینیم چرا این مدرسه را بررای فرزندانش انتخاب کرده است.او در جواب می گوید:((به همراه یکی از دانش آموزان 10ساله مدرسه،گشتی در مدرسه زدیم.او از اینکه مدرسه را به ما نشان می داد،احساس غرور می کرد.به نظرم خیلی عالی بود چون این دانش آموز در این مدرسه فقط علم و دانش یاد نگرفته،بلکه یاد گرفته خودش را نشان بدهد.شخصیت او در اینجا رشد کرده است.))

مشارکت دانش آموز در اداره مدرسه

یکی از ویژگی های نظام اموزش در هلند این است که کودکان در چهارسالگی به مدرسه می روند.در مدرسه((آسیاب بادی))هرروز صبح دانش آموزان خودشان انتخاب می کنند که چه چیزی یاد بگیرند.شیوه تدریس هم به صورت ملموس با موضوع مورد تدریس ارتباط دارند.یادگیری ریاضیات با تفریح و سرگرمی همراه است.امروز دانش آموزان با استفاده از گیره لباس،جمع و تفریق را می آموزند.

راجر ویسر،مدیر مدرسه((آسیاب بادی))درباره اساس رویکرد آموزشی می گوید:((یکی از بنیان های این روش،تفکر انتقادی است.اما برای ما کار گروهی از هر چیز دیگری مهم تر است.باهم کار کردن یعنی مسئولیت پذیر بودن.من مسئول این مدرسه هستم اما بچه ها هم مسئولند به ما بگویند چه چیزی به نظرشان مهم است.))

بعنوان مثال برای طراحی مجدد حیاط مدرسه جلسه ای با حضور خود دانش آموزان برگزار می شود.در این جلسه معلم ها شرکت نکرده اند،بلکه خود دانش آموزان،از گروه های مختلف سنی قرار است درباره محدوده زمین بازی،نحوه گذاشتن نیمکت ها در حیاط تصمیم بگیرند.